Za progiem starego dworu

Część druga

Zapomniany pałac

Copyright by amsa

ISBN: 978-83-942908-3-2

e-mail: amsa@onet.eu

Projekt okładki – Sandra Szafrańska

konwersja do formatu mobi, epub, pdf: studio@rasterstudio.pl

Rozdział 1.

Nocna narada

Chmury brzemienne grzmotami i piorunami zasnuły nocne niebo. Wlekły ciężkie, wzdęte brzuchy nisko nad koronami drzew. Poniżej kłębowiska płynęły mniejsze, zrodzone z  szarych oparów. Jedne nadążały karnie, inne marudziły, zostając nieco w  tyle, a  para dezerterów brnęła pod prąd. Uciekinierzy, prawie niewidoczni na tle burych olbrzymów, ledwie utrzymywali się na falach zawieruchy. W  niepojęty sposób unikali podniebnych wirów, pokonując z  mozołem przestrzeń pod ogromnym stalowo-szarym tumanem.

Ktoś obdarzony sokolim wzrokiem, wypatrzywszy dwa ciemne, postrzępione obłoki, mógł w  ich kształcie zobaczyć sylwetki lecących pegazów. Zagorzały obserwator, uznawszy, że nie zwodzi go bystre oko, zadałby sobie pytanie: co skłoniło skrzydlate rumaki do podniebnej wędrówki w  czas takiej niepogody? Bo chociaż wścibskie i  wszędobylskie, nie należały do odważnych. Jednak w  taką noc badacze nieboskłonu woleli przebywać w  ciepłych, przytulnych miejscach. Najlepiej takich, gdzie trzaskał ogień na palenisku, przy którym mogli zasiąść z  dzbankiem grzanego wina.

Na tę okoliczność liczyli jeźdźcy skuleni na grzbietach koni. Wczepiwszy palce w  grzywy, nie tęsknili do kominka i  gorącego oddechu płomieni, nie marzyli o  kuflu złotego medo1, którego jeden łyk rozgrzewa zziębnięte ciało. Pragnęli tylko poczuć twardą ziemię pod stopami, niechby i  najbardziej mokrą.

A  jeszcze wczoraj mieli nadzieję na podróż w  bardziej sprzyjających warunkach i  w  zupełnie innym kierunku. Po naradzie w  domostwie kirko2 musieli zmienić plany.

Sprzymierzeńcy, pożegnawszy Aleksandra, wkrótce zasiedli do kolacji. Borzona3 skubnęła kilka kęsów i  opuściła zgromadzonych, poproszona o  pomoc przy chorym domowniku Mateja. W  milczeniu rozważano wiadomości. Niektóre pewne, inne wysnute z  domysłów. A  wszystkie przeplatano nadziejami związanymi z  młodym sojusznikiem. Myśli zaprzątały plany, jakie należało poczynić w  najbliższym czasie.

–  Horda saghulo4 wylazła przez tunele w  Ravino Serpento5. Skąd o  nich wiedziała, skoro okoliczni mieszkańcy nie mieli o  nich pojęcia? Dlaczego korytarze wyglądają na robotę trolli, ponoć nigdy nie zapuścili się w  te strony? –  wymruczał Rufus.

Wstał, dorzucił do paleniska grubą szczapę, potem spojrzał badawczo na Mędrka.

–  A  może to jakoweś krasnale? Może ktoś z  was tam czegoś szukał? Wy lubicie kopać, gdzie tylko można. Jak tylko napotkacie dziurę w  ziemi albo grotę, już w  niej gmeracie. Co prawda nie macie zwyczaju wchodzić na cudzy teren, ale... –  zawiesił głos, oczekując odpowiedzi.

Podróżnik zignorował zaczepny ton. Burknął coś oschle pod nosem, patrząc na skrzata z  politowaniem.

Ralo6, usłyszawszy koboldo7, wynurzył się z  wody.

–  Trzeba zajrzeć do mojej siedziby. Przypominam sobie, że przeglądając mapy w  poszukiwaniu źródeł Rzeki, na jednej z  nich dostrzegłem zapis o  Ravino Serpento. Nie wiem, dlaczego go tam umieszczono. Wyglądał na bardzo stary i  z  pewnością nie zrobił go mój ojciec. Ani ojciec ojca jego ojca. Prawdę mówiąc, odczytałem tylko nazwę, a  i  to z  trudem. Każdy ciek wodny w  Krainie, jakikolwiek i  kiedykolwiek płynął, został oznaczony. Zgaduję, że dlatego znalazłem ów zapis, bo być może są tam pradawne koryta. Jeśli niektóre z  nich mają odpowiednią szerokość, można nimi przejść, unikając ciekawskich oczu. –  Milczał chwilę, wyraźnie zatroskany. –  Od dawna nie miałem listów z  pałacu. Oficjalnie jestem w  podróży i  wizytuję źródła rzek. To zajmuje zwykle kilka miesięcy i  zaleciłem składanie raportów. Od ostatniego minęło już kilka tygodni, więcej niż dziesięć. Jestem niespokojny w  dwójnasób, bo Erom mógł wykorzystać owe zapomniane łożyska. Ta myśl bardzo mnie martwi. Wiedzę na ich temat mógł zdobyć w  dwóch miejscach. Jakkolwiek pałac doznał uszczerbku, wodne damy powinny zająć się już jego naprawą. Niepokoi mnie, dlaczego ich tam nie ma. Z  własnej woli nie opuściły sidejo8. Koniecznie trzeba zbadać czy archiwum nie zostało naruszone.

–  A  nie możesz wysłać jakiejś nimfy? –  podsunął Podróżnik.

–  Mapy trzymam w  prywatnych akwenach. Żadna wodnica nie ma prawa do nich wchodzić –  odrzekł urażony Ralo.

–  Ach tak, nie wiedziałem.

–  O  ile mi wiadomo, bardzo dobrze pływasz, a  i  Mędrek radzi sobie niezgorzej. –  Gabriel spojrzał wymownie na krasnali.

–  Nie tylko ja sobie radzę, inni także, inni także –  mruknął rudzielec, nieskory do powrotu w  dopiero co opuszczone okolice.

–  Elfów nie można tam posłać, za bardzo przyciągają uwagę. Natomiast fosisto9, często wędrują, to tu to tam, szukając minerałów. Tak więc nikogo nie zdziwi wasza obecność w  pobliżu pałacu czy wąwozu. Bądźcie czujni w  obu miejscach, musicie wszystko dokładnie obejrzeć. Zastanawiam się, czy nie posłać Rufusa. Nie umniejszam waszej spostrzegawczości, ale koboldo wypatrzy więcej niż…

–  Jeśli widzisz taką potrzebę, jestem gotów –  wtrącił żywo skrzat z  błyskiem w  oku i  udawaną obojętnością.

–…jest widoczne –  dokończył Gabriel, spoglądając na niego z  ukosa. –  Słyszałem, jak ktoś tu ostatnio mówił, że płetw nie posiada, tylko nogi, dowodząc z  uporem, że służą do chodzenia po ziemi. Twierdził również, że nie zamierza topić się na własne życzenie i  choć potrafi trzymać głowę nad wodą, wyzywać losu nie będzie. –  W  miarę, jak mówił, mina koboldo rzedła. –  To chyba twoje słowa Rufusie? Poza tym twój udział będzie kłopotliwy. Któż sobie daruje wieści od koboldo? Krasnali nikt natarczywie wypytywać nie będzie, nie kwapią się do pogaduszek przy piwie. Tak więc postanowione, idziecie obaj. Pod żadnym pozorem się nie rozdzielajcie, musicie polegać tylko na sobie. Kiedy możecie ruszać? –  Nie zawracał sobie głowy pytaniem o  zgodę.

–  Natychmiast, natychmiast –  odrzekł Mędrek, głaszcząc brodę z  namysłem. –  Najlepiej doczekać świtu za bagnami, potem w  najbliższej karczmie konie wynająć, wynająć.

–  Hm. Może pegazy nam pomogą? –  zaproponował Podróżnik.

–  Tak. Ale tylko do granic Sombra Arbaro10 –  wtrącił Merior. –  Nie wiemy, czy Erom nie ma wystawionych szpiegów. Mogli zauważyć wasze konie idące samopas. Wywołacie ich podejrzenia, pojawiając się na pegazach. Zaczną dociekać, dlaczego odesłaliście wierzchowce. Nawet elfom jest znane powiedzenie: mały ogier i  mały mężczyzna, czynią wiernego jeźdźca. Nie jest zwyczajem waszego plemienia rozstawać się z  kucykami, kiedyście w  drodze.

–  Prawda, prawda. –  Mędrek pokiwał głową. –  Zawsze możemy powiedzieć, że zmieniliśmy plany.

–  Albo że nam uciekły –  dorzucił Podróżnik.

–  Nie, lepiej nie łgać. Zmiana planów będzie bardziej wiarygodna, lepiej mówić prawdę. No cóż, któż mógł przewidzieć taki obrót sytuacji? Szkoda, szkoda –  westchnął, bo miał nadzieję na powrót do rodzinnej groty.

–  Idźcie odpocząć, pegazy nie przylecą wcześniej, niż po brzasku. Wyruszycie jutro, a  właściwie dziś, wieczorem –  zakończył Gabriel.

Z  wody wyłoniła się Nikso11.

–  Należy sprawdzić księgozbiór Naczelnego Saghulo. Nie wiemy, jak długo krasnale będą w  drodze. Trzeba jak najszybciej rozwiać wątpliwości czy ktoś, kiedyś, dawno lub całkiem niedawno, szperał w  pałacu. Tylko w  tych dwóch bibliotekach przechowywane są informacje o  istniejących, kiedyś i  obecnie, źródłach Krainy.

–  Jak to? –  zaoponował Rufus. –  Czyż Ralo nie musiał udać się do Wielkiego Adepta, żeby sprawdzić bieg Rzeki?

–   Dlatego mówię o  konieczności przeszukania obu zbiorów. Jestem niemal pewna, że nie znajdziecie żadnej notatki o  wężowym jarze u  saghulo. Co do Rzeki, wiedz jedno. Każdy Wodnik co jakiś czas aktualizuje stan terytorium, ale Rzeką nie zajmowano się od pokoleń. Od wielu, wielu pokoleń. Ralo jest skrupulatny i  postanowił sprawdzić, czy przez takie zaniedbanie przypadkiem czegoś nie przeoczono. –  Włosy nimfy szybko traciły wilgoć, zaczęły przypominać suche wodorosty, zauważywszy zmianę, zanurkowała.

–  Dobry pomysł. Rufusie, udasz się z  Mironem do Wielkiego Adepta –  zarządził Gabriel. –  Wyślę wcześniej do niego wiadomość, niech zacznie już przeglądać księgi. Erom spędził dużo czasu w  bibliotece Naczelnego Saghulo, jest cień nadziei, że pałac nie przyszedł mu na myśl. Mam obawy, czy nie posiadł wiedzy z  obu miejsc. Tak czy inaczej, ma znaczną przewagę, bo my ją dopiero uzupełniamy. Musimy wiedzieć, o  ile nas wyprzedza.

–  W  takim razie potrzebujemy przewodnika przez moczary. Musimy niezwłocznie powiadomić o  wszystkim Seriozę12. –  oznajmił Mirror.

Matej, zerwawszy się, wybiegł wołać pobratymca. Wrócił z  wysokim i  chudym mężczyzną. Elfowie, skłoniwszy się, pospieszyli za kirko, znikając w  mroku.

–  Chmury pęcznieją, pożerają mniejsze obłoki i  wysączają dymne smugi z  trzęsawisk. Burza zbiera siły do skoku –  powiedział zatroskany Matej. –  Nie, jeszcze nie teraz, nadciągnie pod wieczór. Kto chce jeszcze wyruszać, niech to zrobi do południa, później radzę przeczekać. Każę przygotować pokoje dla pozostałych.

–  Jeśli chodzi o  nas, odejdziemy o  świcie –  odparł Cordelius. –  Zastanawiam się, jak Erom mógł przedostać się do tamtego świata i  zabawić w  nim cały miesiąc? I  w  jaki sposób w  tym krótkim czasie dowiedział się aż tyle, by uczynić tak wiele zła? –  Pochylił się lekko w  stronę Gabriela.

–  Nasz miesiąc –  odrzekł przeciągle i  chmurnie. –  Tam minął ponad rok, miał dość czasu. Muszę mu to oddać, dawno nie narodziła się w  Krainie osoba o  tak chłonnym umyśle. Nadal nie wiem, jak się tam przedostał.

–  Czyżby Erom utworzył nowe przejście? Czy miał ku temu sposobność? Czy w  ogóle istnieje taka możliwość? –  zapytał złowieszczo Cordelius.

–  Tego też nie wiem. Do tej pory myślałem, że nie, ale... Być może jest takie, o  którym wieść zaginęła, a  on je odnalazł. Próbuję odkryć, czy jakimś sposobem przeniknął przez źle zabezpieczone przejście, choć nie wydaje się to możliwe. Prawdę mówiąc, przychodzi mi na myśl Serafont. Tamtejsze drzwi nigdy nie były używane. Nie mam pojęcia, czy ktokolwiek zna ich lokalizację. Erom, zdeterminowany, mógł się odważyć z  nich skorzystać. Oczywiście pod warunkiem zdobycia wiedzy, gdzie je znaleźć. Czy zmusił zabitego pegaza do przekroczenia granic tego królestwa? –  Z  posępnym obliczem, rozważał głośno niewypowiedziane pytania, które ciężko zawisły w  komnacie. –  Jednak nie, to stało się przecież dużo później, w  świecie chłopca był już wcześniej. Nie. Stanowczo wykluczam to królestwo. Nie sądzę, aby jakikolwiek śmiertelnik, nawet pałający ogromną żądzą władzy, znalazłby śmiałość, aby wkroczyć do Serafontu. Nawet ja tam nie bywam. Zresztą, nie przysłano wiadomości o  naruszeniu granic.

Krasnale i  Matej popatrzyli na Gabriela zaintrygowani, Rufus zaś wykrzyknął podekscytowany:

–  Nie bywasz? Czyli co? Bywałeś? Wiadomości! Czyżbyś miał kontakty z  tym królestwem?! Nie może to być! Dalej, zdradź nam coś więcej o  Serafoncie!

–  Kontakty? Bywanie? Nie moi przyjaciele, to za dużo powiedziane. Jeśli ktoś niebacznie tam zabłądzi, dostaniemy wiadomość. Od bardzo dawna nic podobnego się nie zdarzyło. Logantharo13 wystrzegają się tamtych okolic –  odparł mętnie Gabriel.

–  To prawda, wszak nawet nie rozmawiamy o  tym miejscu. Zupełnie jakby nie istniało, nie istniało –  przytaknął Mędrek. –  To jedyny niepisany zakaz, którego nikt nie łamie. Nawet koboldo, co jest dość niezwykłe, niezwykłe.

–  Może jako pierwszy to uczynisz? Przekonamy się, co z  tego wyniknie. Krasnale słyną ze swojej zdolności przewidywania nieszczęścia, co was predestynuje do takiego wypadu –  rzucił zaczepnie Rufus, z  iskierkami zafascynowania w  oczach, rozpalonymi wzmianką o  tajemniczym kraju.

–  Pod warunkiem, że pójdziesz ze mną i  będziesz moimi oczami, oczami. Widzisz ponoć więcej niż inni. Ostrzeżesz nas wcześniej i  nie będę musiał ujawniać moich przeczuć, moich przeczuć –  odciął się kąśliwie.

–  Nikt nie wie, kto zamieszkuje Serafont. Być może, zaraz po Bitwie o  tym wiedziano, lecz pamięć o  tym przepadła. Żaden terlogha14 nie zaryzykuje własnym życiem, aby się o  tym przekonać. Ale, jak się zdaje, wy jesteście gotowi. To kiedy ruszacie? Najpierw trzeba wam przejść przez moczary. Chętnie posłużę za przewodnika –  zaproponował kostycznie Matej.

–  Zdaje się, że Rufus zazdrości krasnalom wizyty w  pałacu –  zauważył z  lekką kpiną Gabriel. –  Ciekawość aż ci wyziera z  oczu. Pozostanie niezaspokojona, a  później wszystko zależy od Ralo, może cię zaprosi. Nie żałuj, wszak posłałem cię z  równie ekscytującą wizytą. Spodziewam się, że przyślesz wiadomości szybciej niż krasnale. Spraw się dobrze, bo wiele zależy od tych informacji. Słowa Mędrka przyjmij, jako wyraz uznania. Czyś sam nie mówił, że koboldo można spotkać wszędzie? Wróćmy jednak do sedna sprawy.

–  Czyli przejście musi być w  Krainie –  powiedział wolno faun swoim dziwnie chrapliwym głosem. –  Czy brałeś pod uwagę, że ktoś z  tamtej strony nawiązał z  nim kontakt?

–  Wydaje się to mało prawdopodobne. Przez tyle wieków nikt nie próbował –  odparł Gabriel. –  Poza tym ten ktoś musiałby założyć istnienie Krainy, co wydaje się niemożliwe. Logantharo z  tamtej strony są zbyt zajęci sobą, aby wpadli na taki pomysł. Owszem, poszukują innych światów. Dysponując olbrzymią wiedzą, nie potrafią wznieść się ponad własną naukę. Ograniczają swoje poznanie tylko do tego, co potrafią udowodnić, wywieść z  logicznego myślenia. Wszystko, co temu zaprzecza, wymagałoby od nich wiary, z  której nie potrafią korzystać. Mają oczy skierowane na dłonie. Nigdy nie odkryją Krainy.

–  Co to znaczy? –  Skrzat przestał się dąsać, wrodzona ciekawość przeważyła.

–  Z  pewnością słuchałeś opowieści o  rzeczach niezwykłych, może ktoś powtarzał zasłyszaną historię, albo sam brał w  niej udział. Co sobie wtedy myślałeś?

–  Wierzyłem każdemu słowu!–  zapewnił gorąco Rufus.

–  Okazałeś mówiącemu ufność, co wiarą nie jest, a  często zakrawa na naiwność –  odparł z  przekąsem faun. –  Jeśli naprawdę chcesz doświadczyć wiary, zamknij oczy, chwyć, czego nie widzisz i  nie poczujesz.

–  Przecież to niemożliwe!

–  Owszem, możliwe, tylko wymaga wiary –  odparł poważnie, Cordelius. –  Mówiliście o  Serafoncie. Dlaczego tam nie bywacie?

–  No jak to? To zakazane królestwo.

–  To skąd wiesz, że ono w  ogóle istnieje?

–  Od dziecka o  nim słyszymy.

–  I  cóż z  tego?

–  No, dobra, chyba złapałeś mnie w  pułapkę –  roześmiał się koboldo beztrosko. –  Niech będzie, chyba wierzę, że jest i  wiem, że nie wolno tam chodzić.

–  Raczej nauczono cię, abyś tak myślał. Ani to wiara, ani nawet wiedza. Wiara to coś więcej. Nie czas o  tym dywagować, mamy ważne kwestie do omówienia, choć poznaję, że wy, którzy tu jesteście, już trochę przymknęliście powieki –  zakończył niezrozumiale.

Skrzat westchnął rozczarowany i  zarazem zadowolony. Reganto Arbaro15 mieli zwyczaj wyrażać się niejasno, jednak domyśliwszy się pochwały, umilkł zadziwiony z  otwartą buzią.

–  A  jeśli Erom nawiązał z  kimś z  tamtej strony? Może stworzył wizję. Zasugerował, podpowiedział, jak otworzyć pordeto16 w  Krainie? –  rzucił poważnie Cordelius.

–  Nie. Wiem, o  czym myślisz, ale nie. Żeby nawiązać więź w  trakcie snu, trzeba tam być. Jak wiesz, na odległość to nie zadziała. Saghulo, przy całej sile umysłu, nie ma mocy przekroczyć bariery czasu. To wyklucza takie działanie.

–  Przypominam sobie, że ktoś wpadł ci w  ręce. Któż zacz?

–  Goblin, jakże inaczej, wszak poza skrzatami tylko oni zaglądają, gdzie ich nie proszą. Prawie już jedną nogę przełożył...

–  Gdzie? –  przerwał niecierpliwie faun.

–  Nad Bursztynową Taflą. Pewnie zobaczył mnie wchodzącego do drz... –  urwał, odkaszlnął i  dokończył: –  Do drzwi.

Skrzat łypnął na niego bystro, chrząknięcie uznał za podejrzane.

–  Zaintrygowało go, co tam robię. Chciał pójść w  moje ślady, ale ja zajrzałem tylko na chwilę. Nie spodziewał się tego, osłupiał, gdy zaraz wróciłem.

–  Jesteś pewny, że on chciał tam wejść? Skąd wiesz, czy również nie wracał?

–  Co sugerujesz? Że przyłapałem posłańca Eroma? –  Zamyślił się, nagle poważniejąc, wspominając przygodę, rozpogodził czoło. –  Miał naprawdę przerażoną minę. Nie miał niczego przy sobie. Sprawdziłem.

–  Może Erom nie korzysta z  naszych pordeto. Jeśli ma własne, mógł ich nie zabezpieczać kluczami. Sprawdziliśmy zamki, żaden nie jest uszkodzony. Wszystkie artefakty potrzebne do otwarcia pozostają dobrze ukryte. Jednak istnieje kilka chwil, wiesz wszakże o  tym doskonale, które można wykorzystać. Wystarczyła jedna sposobność, przy dobrze skoordynowanym czasie, i  mogłeś nie zauważyć towarzysza podróży. Ty lub ktoś inny. Erom, tak zakładam, w  ten sposób przeszedł przez pordeto po raz pierwszy. Nie mam złudzeń, już wówczas miał u  nas wspólnika. Potem, przy jego pomocy, utworzył własne przejście. Nie musiał później szukać dogodnej okazji, posiadał swobodny dostęp do obu światów –  powiedział złowieszczo Cordelius. –  Kto tam ostatnio przebywał za twoją wiedzą?

–  Anaro17 skrzatów. Naprawiali tamtejsze sidejo, już po pożogach na Rubieżach. Jeszcze wcześniej też tylko charpentisto18. Nie oddalali się poza teren siedziby. Nie wierzę, że był wśród nich zdrajca. Nie wykluczam wykorzystania naszych drzwi w  sposób jednorazowy, jak sugerujesz. Wyjaśnia to kwestię domniemanego sprzymierzeńca, bo musiał takiego mieć, jeśli planował stworzyć nowe drzwi. Lecz taka okoliczność musiałaby wydarzyć się dużo wcześniej, niż zakładaliśmy. O  wiele wcześniej.

–  I  przydybany goblin wracał, a  nie dopiero wchodził –  podsumował Rufus słuchający wszystkiego z  wielką uwagą.

–  Mógł, nie przeczę, jeśli ten domysł jest słuszny. Daje to nikłą nadzieję, że z  jakiegoś powodu saghulo nie ma już dostępu do swojego pordeto –  odparł Gabriel. –  Jednakowoż śmiem wątpić, że Erom potrafił utworzyć nowe przejście. Owszem, posiada ogromną wiedzę, jednak dużo mu brakuje do twórcy Malhonesta19. Myślę, że korzystał z  zapomnianych drzwi.

–  To chyba jedyne pomyślne przypuszczenie dzisiejszego wieczoru –  westchnął niewesoło Matej.

1 Medo –  miód pitny.

2 Kirko –  błotniak, tu –  nazwa plemienia.

3 Borzona –  czyt. r i  z  osobno, nie jak rz.

4 Saghulo –  mędrzec.

5 Ravino Serpento –  Wężowy Wąwóz.

6 Ralo –  wodnik, tu: imię własne.

7 Koboldo –  skrzat.

8 Sidejo –  siedziba.

9 Fosisto –  kopacz.

10 Sombra Arbaro –  mroczny, cienisty las.

11 Nikso –  nimfa, tu: imię własne.

12 Serioza –  poważny, tu: imię własne.

13 Logantharo –  ludność.

14 Terlogha –  mieszkający na ziemi, tu: żyjący w  Krainie.

15 Reganto Arbaro –  Włodarz Lasu.

16 Pordeto –  drzwi, furtka.

17 Anaro –  ekipa.

18 Charpentisto –  cieśla.

19 Malhonesta –  niecny, nieprawy.